Dekoracje teatralne na przełomie wieków część 2

Dekoracje teatralne w Renesansie

Okres Renesansu (XVI wiek), przyniósł nam bardzo charakterystyczny kierunek symbolizmu architektonicznego, który ukształtował dekoracje teatralne w sposób usystematyzowany. Kształtował się niezmiennym tłem sceny (scena celkowa, scena elżbietańska, pseudorekonstrukcje teatru antycznego, np. zachowany do dziś Teatro Olimpico w Vicenzie, projektu A. Palladia).

Równocześnie rozwijał się bardzo wyraźny kierunek malarskiego iluzjonizmu, związany z malarstwem perspektywicznym oraz włoską sceną pudełkową. Malarskie dekoracje teatralne, weszły do teatru i stały się bardzo popularne aż do XV wieku. Wykorzystywane były głównie na tzw scenie Peruzziego – Serlia. Były one niezmienne dla całości przedstawienia.

Ich odmienność i zróżnicowanie zależało również od rodzaju prezentowanej sztuki. Inaczej prezentowała się scena tragiczna, gdzie dominowała architektura monumentalna, inaczej scena komediowa, gdzie najczęściej przedstawiano ulice miasta, oraz satyrowa, w której dominował pejzaż leśny.

Od sceny pudełkowej do dynamicznych dekoracji teatralnych

W połowie XVI w. we Włoszech ukształtował się również inny odłam sceny – scena sukcesywna, na której zmian dekoracji teatralnej, dokonywano podczas trwania spektaklu. Były to bardzo dynamiczne zmiany. Do zmiany jednej scenografii na drugą, służyły specjalne urządzenia, które umieszczane były po bokach sceny (Do połowy XVII wieku periaktoi, a od okresu późnego renesansu i baroku – kulisy).

Z jednej strony dynamiczna zmiana scenografii pozwalała na stworzenie złudzenia ruchomej sceny, na której zmienia się krajobraz. Z drugiej strony, każda scena mogła płynnie przechodzić w kolejną, a widzowie oglądali te zmiany na żywo.

Tył sceny był zamknięty rozsuwanym prospektem. Natomiast góra obleczona była stałą warstwą bloków, a w połowie XVII wieku, wprowadzono również wymienne sufity. Takie rozłożenie nosiło nazwę perspektywy centralnej, która trwała aż do początku XVIII wieku, kiedy Ferdinando Maria Galli, zastosował ujęcie skośne, tworzące tak zwaną scenę veduta per angolo.

KONIEC CZĘŚCI DRUGIEJ…

Szukasz dekoracji teatralnych?

Leave a Comment

Call Now Button