Historia i dzieje opery na Świecie część czwarta

Historia i początki sztuki operowej na Świecie

W XIX – wiecznych Włoszech królował bel canto, czyli piękne głosy i melodie. Najważniejszymi kompozytorami tego nurtu byli Gaetano Donizetti i Vincenzo Bellini. Ich dzieła charakteryzowały się rozbudowaną partią orkiestrową, wirtuozowskim śpiewem i świetną dramaturgią.

Bel Canto i rola orkiestry w sztuce operowej

W XIX – wiecznych Włoszech królował bel canto, czyli piękne głosy i melodie. Najważniejszymi kompozytorami tego nurtu byli Gaetano Donizetti i Vincenzo Bellini. Ich dzieła charakteryzowały się rozbudowaną partią orkiestrową, wirtuozowskim śpiewem i świetną dramaturgią. W operze buffa prym wiódł Gioacchino Rossini, który tworzył w oparciu o tradycję mozartowską.

Wprowadził on do opery wątki narodowe. Zagorzałym patriotą był także mistrz włoskiej opery romantycznej i największy po Mozarcie dramaturg – Giuseppe Verdi. Wątki patriotyczne i wolnościowe często pojawiały się w jego dziełach, a komponowane przez niego utwory były pełne ludowych melodii, którymi podkreślał swoje pochodzenie. Verdi mistrzowsko budował napięcie gwałtownymi efektami i zaskakującymi kulminacjami.

Jego melodie oddawały całą gamę uczuć, podkreślały dramaturgię i akcję sceniczną. Międzynarodową sławę przyniosły mu m.in.: Rigoletto (1851), Traviata (1853), Trubadur (1853). Opery te doskonale odzwierciedlają panujące wówczas trendy: arie zostały wyparte przez recytatywy, powiększona orkiestra tworzyła muzyczną charakterystykę postaci i ustępów.

Początki nurtu werystycznego w operze

Późniejsze dzieła operowe Verdiego takie, jak Don Carlos (1867), czy Aida (1871) ukazały również odejście od ścisłego podziału na numery, dzięki czemu rozwój akcji scenicznej stał się bardziej płynny. Wszystkie opery Giuseppe Verdiego są niezwykle harmonijne, melodyczne i łatwe do zapamiętania przez swą powtarzalność.

We Francji powstała grand opera (wielka opera), zwana też heroiczną. Odznaczała się wystawnością, sensacyjnością historyczną i była ściśle związana z mentalnością mieszczańską. Charakteryzowały ją malownicze sceny, zaskakujące zwroty akcji oraz skrajne kontrasty w zestawieniach scen zbiorowych.

Często pojawiały się w niej hasła narodowe. Będąc sztuką integralną, Grand opera realizowała romantyczny nurt – syntezę sztuk. Jej twórcami byli m.in.: Giacomo Meyerbeer, Daniel Auber, Jacques Fromental Halévy i Georges Bizet. Na przełomie XIX i XX wieku w operze zaczęły panować języki narodowe. Pojawił się też nowy nurt tematyczny zwany werystycznym.

Nawiązywał on do realizmu w literaturze, w myśl którego sięgano po prawdziwe postacie i ich przeżycia. Przedstawicielami tego nurtu byli m. in. Modest Musorgski, Piotr Czajkowski, czy Giacomo Puccini. Ten ostatni uznawany był za następcę Giuseppe Verdiego. Opery Pucciniego łączyły najlepsze cechy dawnej tradycji włoskiej z żywiołową teatralnością weryzmu.

Przykładami takich dzieł są Cyganeria (1896), Toska (1900) i Madame Butterfly (1904). Do swojej twórczości wprowadzał elementy światowych trendów kompozycyjnych, przykładem może być jego ostatnie, niedokończone dzieło Turandot (1926).

Chcesz zobaczyć dekoracje teatralne?

Leave a Comment

Call Now Button